Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, işvereninden izin almadan başka bir şirket için faaliyet yürüten işçinin davranışlarını doğruluk ve bağlılığa aykırı bularak işvereni haklı gördü. Karara göre, işçinin bu faaliyetlerden menfaat elde ettiğinin kanıtlanması fesih için şart değil.
Bir şirkette beş yıldır çalışan işçi, eski iş yerinden bir yetkili için otel rezervasyonu yaptırmak, eski işvereni döneminde aldığı e-posta adresini kullanmayı sürdürmek ve bu adres üzerinden görüşmeler yapmakla suçlandı. İşveren ayrıca işçinin başka bir şirket için toplantılar organize ettiğini, izinli olduğu dönemde şirket aracını kullanarak bu şirketin yetkilisini toplantılara götürdüğünü ileri sürdü.
İşveren, bu gerekçelerle işçinin sözleşmesini tazminatsız feshetti. İşçi ise feshin haksız olduğunu savunarak kıdem ve ihbar tazminatı talebiyle dava açtı. İş mahkemesi, eylemlerin işçi ile işveren arasındaki güven ilişkisini zedelediğini kabul etti; ancak işçinin bu davranışlardan menfaat sağladığının kanıtlanamadığı gerekçesiyle tazminat ödenmesine hükmetti. Bölge adliye mahkemesi de kararı yerinde buldu.
İşverenin temyiz başvurusu üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay, İş Kanunu’nun 25/II maddesindeki ahlak ve iyi niyet kurallarına aykırı davranışları değerlendirdi. Kararda, işverenin güvenini kötüye kullanma ve doğruluk ile bağlılığa uymayan davranışların haklı fesih nedeni olabileceği hatırlatıldı.
Yargıtay, dosyada işçinin davalı şirketin anlaşmalı olduğu otelde başka bir firma yetkilisi için yöneticilere bilgi vermeden rezervasyon yaptırdığının, eski iş yerinden kalan e-posta adresini kullanıp görüşmeler yürüttüğünün ve şirket aracını başka bir şirket yetkilisini toplantılara götürmek için kullandığının sabit olduğunu belirtti. İş sözleşmesinde de işverenin yazılı izni olmadan başka bir kuruluşta çalışılamayacağı veya görev alınamayacağı hükmü bulunuyordu.
Daire, söz konusu davranışların sadakat borcuna aykırı olduğu ve işveren bakımından haklı fesih oluşturduğu sonucuna vardı. Haklı fesih için işçinin eylemlerinden ayrıca menfaat temin etmiş olmasının gerekmediğini kaydeden Yargıtay, kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabul edilmesini hatalı buldu ve kararı bozdu. Karar, 24 Haziran 2026 tarihli, 2026/3315 esas ve 2026/6247 karar numarasını taşıyor.
Yorumlar